favisor
favisor, ōris, m. (faveo), der Gönner, Gell. 14, 3, 9. Apul. apol. 93. Symm. laud. in patr. 3. Iul. Val. 1, 13 u. 2, 4. Not. Tir. 82, 33.
~or, fautor
fafisor, fautor
adulator vel ~or,liffetere
atque favissores percunctari meliores(
~or, piscator qui semper favet ut sibi eveniat
fyshar , piscator, -ris, ~or, -ris
făvīsŏr, ōris, m. , c. fautor : Gell. 14, 3, 9 ; Apul. Apol. 93.
Favaceiro.
Ego quietis et concordiæ et pietatis autor, conciliator et Favissor, apud Apuleium Apolog. 2. pag. 219. Pro
FavissorLipsius mavult
Fautor.