ferventer
ferventer, adv., v. ferveo, P. a. fin.
ferventer, Adv. (fervens), feurig, hitzig, heftig, de damnatione f. loqui coeptum, man behauptet steif u. fest, er müsse verurteilt werden, Cael. in Cic. ep. 8, 8, 2: laudes tuae f. lucentes, Augustin. conf. 9, 7: Compar., nunc ea debent ferventius exercere, Augustin. serm. 206, 1: eleemosynas ferventius rogemus, ibid. 209, 2: ferventius motu agi. Augustin. de genes. ad litt. 2, 5: Superl., ferventissime concerpitur, man greift ihn aufs bitterste an, Cael. in Cic. ep. 8, 6, 5.
ad suscipiendum ~ius amorem
collorate [? l. calorate ], ~issime
ut quatinus mens vestra divino spiritu ~er afflata non indigeat
custodes ‥ ~issime ‥ restiterunt
quam primo gustaverint, ipso gustu ~ius sitibundi
sicut te ~er in votis gerere audivimus(
quod regalis precellencie sublimitas ‥ tam †ferviter [(MS: ferveter, l. ferventer ] exequitur
ut ea faciant †fervente [MS: ferventer ] que sciunt esse ad domini sui complacenciam et honorem
ferventĕr (fervens), [fig.] avec chaleur, ardeur, impétuosité : Cæl. d. Cic. Fam. 8, 8, 2 ; -tissime Cæl. d. Cic. Fam. 8, 6, 5 || avec ferveur : -tius Aug. Serm. 209, 2.