About
Menu

flare

flare [CL] 1 (intr., of winds) to blow; b (fig., of seasonal weather); c (of Holy Spirit). Bede HE V 19 (v. Favonius 1a); c1074 sicut ignis flante vento clarius lucet et major efficitur Lanfr. Ep. 37 (9); sed et ciconia et hirundo visitationis sue diem cognoscunt [cf. Jer. viii 7, 12], cum aura ceperit flare tepidior G. Hoyland Ep. 3. 294D; Garl. Tri. Eccl. 33 (v. detumescere b); cheruca flatui favet qui flaverit Walt. Wimb. Palpo 80; si ventus ‥ flet contra nos modicum [ME: зif a wind bloweð alutel touward us] AncrR 38; utrum ventus sit flans et elevans pulverem contra vos vel adversarios vestros Regim. Princ. 85.  b aspera flabat hiemps, brumali frigore fervens (Vers.) V. Neot. A 23.  c a796 sed paupertas haec humilitatis gubernaculo regatur et caritatis velo, flante Spiritu Sancto in eum, ad aeternae beatitudinis portum perveniet Alcuin Ep. 53; 1168 sed flavit in Italia Spiritus Sanctus J. Sal. Ep. 281 (250). 2 (of person) to blow (on musical instrument). postquam tercio beatus Edmundus cornu suum flaverit (Edm.) NLA II 676; primus pastor: ‘‥ thow may not here excepte I blowe, as ever have I heale’ hic flabit primus pastor [v. l. tunc flat cum cornu] Chester Plays VII 48. 3 (trans.) to breathe out, exhale. de tauris ignem flantibus Lib. Monstr. II 33.

Saved

Recent