flator
flātor, ōris, m. [flo],
- a blower of a windinstrument: flator tibicen, Paul. ex Fest. p. 89 Müll.; cf.: flat, flator φυσᾷ, αὐλητής, Gloss. Lab.: flatores, tibicines a flando, Placid. p. 463; a caster of metals: triumviri monetales, aeris, argenti, auri flatores, a melter, coiner, Dig. 1, 2, 2, § 30.
flātor, ōris, m. (flo), I) der Flötenbläser (tibicen, αὐλητής), Paul. ex Fest. 89, 7. Gloss. II, 250, 54. – II) der Schmelzer, Gießer, aeris, argenti, auri, Pompon. dig. 1, 2, 2. § 30.
in mercede anteriorum ~orum de consuetudine facta xliij s. ‥(
in consuetudine deforbloweris pro dictis blom’
flatuorum
presentant omnes flatuores, A.blowers , qui sectam debent ad hanc curiam
flātŏr, ōris, m. (flo), ¶ 1 joueur de flûte : P. Fest. 89, 7 ¶ 2 fondeur : Dig. 1, 2, 2, 30.
Tibicen, in Gloss. Arabico-Lat. qui tubam inflat.