flexura
flexūra, ae, f. [flexus, from flecto], a bending, winding, turning (rare; not in Cic.).
- I Lit.: lateris, Lucr. 4, 336: angustiae flexuraeque vicorum, Suet. Ner. 38.—
- B Trop.: virtus recta est: flexuram non recipit, Sen. Ep. 71, 19.—
- II Transf., in gram., inflection, declension of a word, Varr. L. L. 10, § 28 Müll.
flexūra, ae, f. (flecto), I) die Biegung, Krümmung, Windung, lateris nostri, Lucr. 4, 310 (336): angustiae flexuraeque vicorum, Suet. Ner. 38, 1: nomina familiae suae multis stemmatum inligata flexuris (gewundenen Linien), Sen. de ben. 3, 28, 2. – absol., Col. 5, 6, 22: im Bilde, virtus recta est; flexuram non recipit, Sen. ep. 71, 20. – II) übtr., als gramm. t. t. = die Beugung, Flexion (Deklination usw.) eines Wortes, Varro LL. 10, 28.
~a, circuitus,boga
indulgent proceres, magnates, necne calones [v. l. meandri, ]w. erron. gl.: ~e
visum ‥ et vocem intercipiebant angustie transitus atque ~e
de ~a coste. aliquando autem costa flectitur et ad inferiora ducitur
hujus baculi ~a non ex albo sed ex nigro debet esse, quia in commissa cura non debet mundi gloriam querere. summitas curvature debet esse spherica
laminis ereis, auro undique superducto, capita columpnarum et bases flexurasque arcuum ornare fecit
flexūra, (14) æ, f. (flecto), action de courber, de fléchir : Lucr. 4, 336 || flexuræ vicorum Suet. Nero 38, rues tortueuses || [fig.] Sen. Ep. 71, 20 || inflexion, désinence [déclinaison ou conjugaison] : Varro L. 10, 28.
Amfractus, in Gloss. Græc. Lat.
Flexuræ viarum, apud Sueton. in Nerone.