formidabilis
formidabilis, causing fear, terrible, formidable
formīdābĭlĭs, e, adj. [1. formido],
- causing fear, terrible, formidable (poet. and in post-class. prose; cf. formidolosus): lumen, Ov. M. 2, 857: nec formidabilis ulli, id. ib. 2, 174: Orcus, id. ib. 14, 116: aspectus, Gell. 14, 4, 2: sonus, id. 19, 1, 17: dolores et metus, per se formidabiles res, Sen. Ep. 123, 14.—In the neutr. adverbially: formidabile ridens, Stat. Th. 8, 582.
formīdābilis, e (formido, āre), grausig, fürchterlich, lumen (Auge), Ov.: sonus aliquis, Gell.: aspectus, Gell.: genus armorum, Amm.: dolores et metus, per se formidabiles res, Sen. ep. 123, 15; vgl. ep. 104, 25. – Acc. neutr. st. des Adv., formidabile ridens, Stat. Theb. 8, 582.
gentes ‥ Hunorum antiqua feritate ‥ ~es
karitas illum ‥ bonis facit amabilem et perversis ~em
exterorum adventu ~i
qui ‥ sub ~ibus penis ad vos accedere non defferant
post introitum jacuit [(cervus ] mitigatus ante pedes ammirantis, fatigatus pro canibus et ~is
ille [rex ] felle commoto et ~e ridens ‥ quasi in jocos effusus ‥ penam ‥ remittit
formīdābĭlis, (14) e (formido 1), redoutable, formidable : Ov. M. 2, 857 || -bĭle, n. pris advt , dʼune manière terrible : Stat. Th. 8, 582 || -bĭlior Avit. Eutych. 1, p. 20, 33.
formīdābilis e, adj.
- 1 formido, causing fear, terrible, formidable: lumen, O.: (non) ulli, O.