frigide
frīgĭde, adv., v. frigidus fin.
frīgidē, Adv. (frigidus), kalt, nur übtr., I) lau, lässig, alqd agere, Cael. in Cic. ep. 8, 10, 3. – II) frostig, ohne Feuer, matt, trivial, fade (Ggstz. concitate, graviter), Quint. u. Gell.: dicta frigidius, Quint.: tum ille infantem suam frigidissime reportavit, Quint.
frigidus, -ior, -issimus, unde ~e, ~ius, ~issime adverb
frīgĭdē (frigidus), froidement, [fig.] : Cass. Fel. 33 || sans énergie, lentement, languissamment : Cæl. d. Cic. Fam. 8, 10, 3 || froidement, platement, sottement : Gell. 13, 25, 7 || -dius Quint. 6, 3, 4 ; -dissime Quint. 6, 1, 39.