frigo
frigo, to roast, parch, fry
frīgo, xi (acc. to Diom. p. 369 P.), ctum (frixum, Sid. Ep. 8, 14), 3, v. a. [cf. φρύγω],
- to roast, parch, fry (syn.: torreo, coquo): sesquilibram salis frigito, Cato R. R. 106, 1: frictae nuces, Plaut. Poen. 1, 2, 113 (322): frigunt hordeum, deinde molis frangunt, Plin. 18, 7, 14, § 72: fabas, Ov. Med. 70: triticum frictum, Varr. R. R. 2, 4, 21: frictum panicum, milium, Cels. 2, 30: frictum cicer, nux, Hor. A. P. 249: fricta faba, Plin. 22, 25, 69, § 140: ova fricta ex oleo, id. 29, 3, 11, § 44: simila frixa in sartagine, Sid. Ep. 8, 14; Vulg. Lev. 6, 21 al.—
- II Trop.: Tam frictum ego illum reddam, quam frictumst cicer, Plaut. Bacch. 4, 5, 7 (767); cf. Hor. A. P. 249 supra.
frĭgo, ĕre, v. n. [the root of friguttio], to denote the natural sound of little children,
- to squeak, squeal: Afran. ap. Non. 308, 16 (Fragm. Com. v. 247 Rib.).
frĭgo, ĕre, v. a., acc. to Novius, i. q. erigo,
- to erect, Att. ap. Non. 308, 7 sq. and 7, 10 (Fragm. Trag. v. 441, 463 Rib.); Varr. ib.
1. frīgo, frīxī, frīctum, ere (altindisch bh njjáti, griech. φρύγω), rösten, am Feuer dörren, Plaut., Varro, Cels. u.a.: faseoli fricti ex oenogaro, Apic. – ➳ Das Perf. frīxī Vulg. Ierem. 29, 22 u. (ohne Beleg) bei Charis. 245, 11 u. 247, 24. Diom. 371, 28; das Partiz. frīctus, Plaut. Bacch. 767 u. Poen. 326. Cels. 2, 30 u. ö. Plin. 29, 44. Sidon. epist. 8, 14, 5: Partiz. frīxus, Ser. Samm. 511. Veget. mul. 1, 13, 1; 3, 6, 10; 5, 27, 4 u. ö. Vulg. 2. regg. 6, 19 u. 17, 28. Vulg. 1. paral. 16, 3. Apic. 7, 329.
2. frigo, ere (Stammwort v. friguttio), Naturlaut der kleinen Kinder, lallen, Afran. com. 247.
3. frigo, ere = erigo, emporrichten, Acc. tr. 443 u. 461 (vgl. Ribbeck Coroll. p. LIX). – Varro sat. Men. 365 Bücheler erigi (Non. 7, 18 frigi).
See: frigare
1 frīgō, (16) xī, ctum ou xum, ĕre (φρύγω), tr., faire griller, rôtir, frire : Cato Agr. 106, 1 ; Plin. 18, 72 || [fig.] Pl. Bacch. 767.
➳ pf. frixi Diom. 371, 28 ; Char. 247, 24 || part. frictus Pl. Bacch. 767 ; Pœn. 326 ; Cato Agr. 156, 3 ; Varro R. 2, 4, 21 ; frixus Samm. 511 ; Veg. Mul. 3, 9, 5, etc.
2 frĭgō, ĕre, intr., sauter avec bruit : Afran. 247, cf. Non. 308, 11 et 7, 8.
frīgō —, frictus, ere
- FRIG-, to roast, parch, fry: fabas, O.: frictum cicer, H.