frumen
frūmen, ĭnis, n. [fruor] (post-class.). *
- A gruel or porridge made of corn, and used in sacrifices, Arn. 7, 230.—
- II = λάρυγξ, the larynx, throat, Don. Ter. Phorm. 332; id. Ad. 950; Serv. Verg. G. 1, 74, and A. 1, 178; Isid. Orig. 17, 3, 2; 6, 23; 20, 2, 27.
frūmen, inis, n. (fruor), I) ein Brei (puls) bei den Opfern, Arnob. 7, 24. – II) = λάρυγξ, der Kehlkopf u. die Kehle, der Schlund, Donat. ad Ter. adelph. 5, 8, 27. Serv. Verg. georg. 1, 74; Aen. 1, 178. – ➳ Varro sat. Men. 282 Bücheler flumen.
frumentum, a ~ine
~en, summa pars gutturis que et rumen dicitur
salutaris aqua ‥ cum ‥ moribundi labiis infusa ~en transisset, ‥
hoc ~en, i. summa pars gutturis
a palace of a mouthe , ~en, palacium; ‥a throte bolle , ~en hominis est, rumen animalis est, ipoglotum
nunc pede, nunc oculo, nunc lingua, nunc humerorum / gestu, nunc vultus frumine quemque notat
iis ad quos ipsius hereditatis digne devolvi debet successio, sicut ad illos qui de virili †frumen [? ] linea soli supersuntomit
frūmĕn, ĭnis, n. (fruor ?), gosier : Isid. Orig. 17, 3, 2 ; Don. Eun. 816 || bouillie pour les sacrifices : Arn. 7, 24.
Et jasoit ce qu'il li anuit, N'en fait samblant, ciere, ne Frume, De son dos fait pour Dieu englume.