fuco
fuco, to color, paint, dye
fūco, āvi, ātum, 1, v. a. [1. fucus], to color, paint, dye.
- I In gen.: Alba nec Assyrio fucatur lana veneno, Verg. G. 2, 465; so, vellera Milesia saturo hyali colore, id. ib. 4, 334: tabulas colore, Tac. A. 2, 14: pinnas vario veneno, Nemes. Cyneg. 309: frena spumis sanguineis (equus), Claud. Laud. Stil. 3, 350: humida creta colorque Stercore fucatus crocodili, i. e. paint made of crocodile's dung, Hor. Epod. 12, 11 (cf. Plin. 28, 8, 28, § 109).—
- II In partic., with cosmetics, to paint, to rouge.
- A Lit.: fucandi cura coloris, Ov. Tr. 2, 487: corpora vulsa atque fucata, Quint. 8 praef. § 19.—
- B Trop.: unumquodque genus (dicendi) cum fucatur atque praelinitur, fit praestigiosum, is embellished too much, Gell. 7, 14, 11.
- —Hence, fūcātus, a, um, P. a. (acc. to II. B.), painted, colored, beautified, falsified, counterfeit (a favorite word of Cic.; syn.: simulatus; opp. sincerus, verus, naturalis): secerni blandus amicus a vero et internosci tam potest adhibita diligentia quam omnia fucata et simulata a sinceris atque veris, Cic. Lael. 25, 95: naturalis non fucatus nitor, id. Brut. 9, 36; cf.: fucati medicamenta candoris et ruboris omnia repellentur: elegantia modo et munditia remanebit, id. Or. 23, 79: signa probitatis non fucata forensi specie, sed domesticis inusta notis veritatis, id. Planc. 12, 29: iisdem ineptiis fucata sunt illa omnia, id. Mur. 12, 26: puer subdolae ac fucatae vernilitatis, Plin. 34, 8, 19, § 79.—Comp.: versus Homeri fucatior (opp. simplicior et sincerior), Gell. 13, 26, 3.—* Adv.: fūcāte, with paint or color: fucatius concinnata carmina, Aus. in prosa post Idyll. 3.
fūco, āvī, ātum, āre (1. fucus), färben, I) im allg.: vellera hyali colore, Verg.: tabulas colore, übertünchen, Tac.: color stercore fucatus crocodili, Schminke aus Krokodilmist, Hor.: ministri fucandae purpurae, Gesellen einer Purpurfärberei, Purpurfärber, Amm.: ephippia fucata, purpurrot gefärbte, Apul. – II) insbes., zur Verschönerung färben, schön färben, schminken, aufschminken, colorem, Ov. (u. so fucatus candor et rubor, erkünstelte weiße u. rote Schminke, Cic.): corpora, Quint.: crinem, Hieron.: oculos circumducto nigrore, Cypr. de habit. virg. 14. – übtr., lepido quae sunt fucata sonore, Lucr.: isdem ineptiis fucata sunt illa omnia, Cic.: haec signa probitatis (sunt) non fucata (übertüncht) forensi specie, sed domestica inusta notis veritatis, Cic.: si veritas fucata mendacio est, Lact.: unum quodque genus (dicendi), cum caste pudiceque ornatur, fit illustrius, cum fucatur atque praelinitur (aufgeschminkt u. angestrichen wird), fit praestigiosum, Gell. 6 (7), 14, 11.
fūcō, (13) āvī, ātum, āre, (fucus), tr., teindre : Virg. G. 2, 465 ; Tac. Ann. 2, 14 || farder : Ov. Tr. 2, 1, 487 || [fig.] farder : Gell. 7, 14, 11 ; v. fucatus.
- 1. (poët.; postklass.) verven [tabulas colore bepleisteren];
- 2. (het gezicht e.d.) opmaken, metaf. verfraaien [orationem];
- 3. (metaf.) oppoetsen, vervalsen.
Adulator, ambitiosus,
Adulatio,
Ancillor, adfecto, adulor. Hesych. :
fūcō āvī, ātus, āre
- 1 fucus, to color, paint, dye: vellera hyali colore, V.: color Stercore fucatus crocodili, i. e. paint made of crocodile's dung, H.: fucandi cura coloris, i. e. use of cosmetics, O.