furator
fūrātor, ōris, m. [1. furor],
- a thief (postclass.): veritatis philosophus, Tert. Apol. 46 fin.
fūrātor, ōris, m. (1. furor), der Dieb, Tert. apol. 46 extr.
furor, -aris, unde hic ~or, -ris, et furatus, -a, -um, et hec furatio, -nis
with an O and an I , vel sunt furatores, / vel faciunt numismata, regni proditores
concluditur quod non solum Kervere, latro et Daniel famulus, ~or equi ac murre satis notorius puniretur una cum fautoribus ejus
fūrātŏr, ōris, m. (furor 1), voleur [fig.] : Tert. Apol. 46.
Duo avicularii et duo Furatores, xiiij. lib.Et pag. 6.
Furatorii et aucupes, l. sol. Ordinat. hospit. reg. an. 1317. in Reg. sign.
CroixCam. Comput. Paris. fol. 80. r° :
Item le Fuireteur mengera à court et aura hors et ens xviij. den. de gages par jour, ses fuirex et ses filez poiez. Fuireteurin alia an. 1386. ex Memor. E. ejusd. Cam. fol. 100. v°. Vide infra Furetarius et Furetus.de conins,