furax
furax, given to stealing, thievish
fūrax, ācis, adj. [1. furor],
- inclined to steal, given to stealing, thievish (rare but class.; cf.: rapax, furunculus): servus, Cic. de Or. 2, 61, 248: P. Cornelius homo avarus et furax, id. ib. 2, 66, 268: furacissimae manus, id. Pis. 30, 74: nihil est furacius illo, Mart. 8, 59, 3: tam furax a mento volsella, i. e. removing the beard, Tert. Pall. 4.—* Adv.: fūrācĭter, thievishly; only sup.: cum omnium domos, apothecas, naves furacissime scrutarere, Cic. Vatin. 5, 12.
fūrāx, ācis (1. furor), diebisch, homo avarus et f., Cic.: nihil est furacius illo, Mart.: furacissimae manus, Cic.: furacissimus ac nequissimus civis, Varro: ut (Autolycus) furacissimus esset, Hygin.
fur, ~x
huic [vertago ] similis canis ~x est, qui jubente hero noctu progreditur et sine latratu ‥ cuniculos cursu prehendit
fūrāx, (14) ācis (furor 1), enclin au vol, voleur, rapace : Cic. de Or. 2, 248 ; tuæ furacissimæ manus Cic. Pis. 74, tes mains si rapaces ; -cior Mart. 8, 59, 3.
fūrāx ācis, adj.with sup.
- 1 furor, given to stealing, thievish: servus: furacissimae manūs.