furcifer
furcifer, a yoke-bearer, gallows rogue, hang-dog, rascal
furcĭfer, ĕri, m. [furca+fero; acc. to furca, II. B.],
- a yoke-bearer, as a term of vituperation, usually of slaves, gallows rogue, hang-dog, rascal: impudice, sceleste, verbero, bustirape, furcifer, Sociofraude, parricida, etc., Plaut. Ps. 1, 3, 127 (356); id. Am. 1, 1, 129 (281); id. As. 2, 4, 78 (484); id. Capt. 3, 4, 31 (563); id. Most. 1, 1, 66 (66); 5, 2, 50 (1171); id. Mil. 2, 6, 64 (544); id. Ps. 1, 2, 59 (190) al.; Ter. And. 618 Don.; id. Eun. 798; 862; 989; Cic. Deiot. 9, 26; Hor. S. 2, 7, 22 et saep.— Of freemen: id tu tibi, furcifer, sumes, Cic. Vatin. 6, 15; of Piso, id. Pis. 7, 14.
furcifer, fera (furca u. fero), I) masc. furcifer, der Gabelkreuzträger (s. furcano. II, B), als Schimpfwort, Galgenstrick, Komik., Cic. u. Sen. rhet. – II) fem. (im obszönen Sinne) furcifera (sc. pars corporis), das männliche Glied, Petron. poët. 132, 8.
~er, furca dignus
~er, furcam portans
quod †furtiferi fossores percipientes ‥ se in castrum receperunt
novissimae de ~eris non minimae stragis
~er,wearh
ille ~er, sentina malitiae foetidus
ille versutus ~er
ciniflones et ~eros
predo / sic tonat: ‘an loqueris, furcifer? ’
quis ‥ ~er hoc egit sacrilegium?
~eros ‥ vultus pilis ‥ tegentes
forcifer, permalus
~er, cruci dignus
~era,þa weargberendan
vae, vae, / furcifer [] ingeminat rusticus : †fructifer Sat. Poets I 39
a gente ~era [ed. Dimock: †agente furtifera ] interceptus, captus, et vinctus
venite †furtiferi! venite, pestiferi! quid morati estis, malefici?(
furcĭfĕr, (12) ĕrī, m. (furca, fero), pendard, coquin : Pl. Most. 1172 ; Capt. 563 ; Ter. Eun. 989 ; Cic. Dej. 26 || -ĕra, æ, f. , coquine : Petr. 132, 8.
furcifer erī, m
- furca+1 FER-, a yoke-bearer, gallows rogue, hang-dog, rascal, T., C.
FURCIFER
FU´RCIFER[FURCA]