galbanum
galbănum, i, n. [χαλβάνη],
- the resinous sap of an umbelliferous plant in Syria (the Bubon galbanum, Linn.), galbanum, Plin. 12, 25, 56, § 121; 24, 5, 13, § 21; Suet. Galb. 3; Luc. 9, 916; Calp. Ecl. 5, 89.—Also, galbănus, i, m., Vulg. Sir. 14, 21; and chalbăne, answering to the Gr. χαλβάνη, ēs, f., Dig. 39, 4, 16, § 7.
galbanum, ī, n. (χαλβάνη), Galban, Mutterharz, das Gummi von einer doldentragenden Pflanze in Syrien (Bubon galbanum, L.), Plin. 12, 126. Suet. Galb. 3, 1. Lucan. 9, 916 (Plur.): als Räuchermittel gegen Ungeziefer, Col. 8, 5, 18. Plin. 19, 180. Pallad. 1, 35, 8: im mediz. Gebrauch, Cels. 3, 21. p. 107, 12 D. Plin. 24, 21 sqq. u.a. – Nbf. galbanus, ī, f., Vulg. Sirach 24, 21: griech. Nbf. chalbanē, ēs, f., Marc. dig. 39, 4, 16. § 7.
[sapientia, cf. ] describitur ‥ quasi storax et ~usSirach xxiv 21
taceo de ‥ storace et balsamo et ~o
~um confert dolori dentis molaris
~um est sucus ferule
galbănum, (16) ī, n. (χαλβάνη), galbanum, suc quʼon tire dʼune plante ombellifère de Syrie : Plin. 12, 121.
Galbanum. Succus, in Rythmica descriptione Veronæ ann. circiter 790. apud Murator. tom. 2. part. 2. col. 1095.