gillo
gillo, ōnis, m.,
- a cooling-vessel, cooler for liquids, Poët. in Anthol. Lat. 2, p. 369 and 406 Burm.; cf. βαυκάλιον gillo, Gloss. Philox.
gillo, ōnis, m. (gelidus) = βαύκαλις, ein Kühlgefäß zum Abkühlen des Weins usw., Anthol. Lat. 117, 16 (1050, 16) u. 136, 1 (1070, 1). Cassian. coen. inst. 4, 16 u. 20. Vgl. Gloss. ›βαυκάλιον, gillo‹. – Andere Form gello, (Rufin.) de vit. patr. 3, 14. Gloss. IV, 346, 15 u. ö.
1 gillō, ōnis, m. , bocal : Anth. 117, 16.
Aqualegelle. Codex MS. S. Germani Paris. ibi præfert
Aquale, Gellæ.
Gilo vomit gelidum vastis singultibus amnem, Vis aliena cui frigoris addit opem. Nam tepidum laticem curavit claudere testa, Ut mensa indigenis unda nivescat aquis.
Gulla, est vas rotundum instar phialæ aut crateris, unde
Gallonemdeducit Guichartus. Cassianus lib. 4. Instit. cap. 16 :
Si quis Gillonem fictilem, quem Baucalem nuncupant, casu aliquo fregerit.
Gello cum aqua, quem ad potum sibi præparaverat, etc.Infra,
Surripiens vascula vinaria, quæ mutato nomine Guillones, aut Flascones appellant.Vide Gillonarius.