glebo
glēbo, ōnis, m. (gleba) = rusticus, arator, Gloss.
~o,unwis
†glebra, arator
~ones, rustici aratores
a churle , bativus, calcitro, rusticus, gello, gillo, ~o
glēbō, ōnis, m. , cultivateur [attaché à la glèbe] : Gloss. Scal.
Arator rusticus, in Gloss. MS. Reg. Cod. 1013. Isidori, et Papiæ. Gloss. Lat. Gr :
gleva, vel
glava, restituunt viri docti. Candidus Monachus in Vita Eigilis Abbatis Fuldensis in Præfat :
Quapropter rogitat hic quoque Glebo, Promptosque et resides quosque legentes Formicæ ut tenuem farris acervum Hujus non temere dente peroso Multum dilacerent, etc.