glossema
glossēma, ătis, n., = γλώσσημα,
- an antiquated or foreign word needing explanation: circa glossemata etiam, id est voces minus usitatas, non ultima ejus professionis diligentia, Quint. 1, 8, 15: camillam (apud Ennium), qui glossemata interpretati, dixerunt administram, Varr. L. L. 7, § 34 Müll.: glossemata nobis praecipit, Asin. ap. Suet. Gramm. 22.
- —Hence, Glos-sēmăta, ōrum, n., a name given to collections of such words with explanations: naucum ait Aelius Stilo omnium rerum putamen: Glossematorum autem scriptores, etc., Fest. s. v. naucum, p. 166, b Müll: ocrem antiqui, ut Ateius Philologus in libro Glossematorum refert, etc., id. s. v. ocrem, p. 181, a.
glōssēma (glōsēma), matis, Genet. Plur. matum u. gew. matorum, n. (γλώσσημα), ein veraltetes-, fremdes-, fremdartiges Wort, das einer Erklärung durch ein bekanntes bedarf, ein Glossem, Varro LL. 7, 34. Asin. Poll. bei Suet. gr. 22. Quint. 1, 8, 15. – Plur. glossemata als Titel von Sammlungen solcher Wörter, Fest. 166 (b), 8 u. 181 (a), 18. Vgl. Löwe Prodr. p. 1 sq.
glosema, interpretatio sermonum
non aliud vidit effugium quam ut εἰρωνεύειν se protestatur marginali ~emate(
hoc nomen [maneries ] in quo auctorum invenerit ‥ incertum habeo, nisi forte in ~ematibus, aut modernorum linguis doctorum
glōssēma, ătis, n. (γλώσσημα), terme peu usité (v. glossa ) : Varro L. 7, 34 ; Quint. 1, 8, 15, pl. glossemata, titre dʼun recueil de ces termes : Fest. 166, 8.