glorificus
glōrĭfĭcus, a, um, adj. [gloria-facio],
- full of glory, glorious (post-class.), Cod. Just. 2, 8, 7, § 2.
glōrificus, a, um (gloria u. facio), glorreich, Itala Iob 9, 10 u. 34, 24. Cod. Iust. 2, 8, 7. § 2.
tentorium ‥ in introitu tabernaculi ‥ est decus ecclesiae diversis virtutum floribus ~um
a ‥ papa ‥ Wilfrithus ‥ susceptus ~ae sedis responsa [expectans ]
incepit ‥ Dunstanus hymnum ~um ‥ ‘Te Deum laudamus’
passim audiuntur ~a preconia dispensationis dominice
multi glorificos, heu! demeruere triumphos / quos torquet cupidos insatiata sitis
hanc ~am Domini corporis majestatem, hanc sanctorum corporum claritatem, nullus in judicio reproborum videre putandus est
per ‥ crucis lignum legis solvit maledictum / astriferas ubi glorificus recucurrit ad arces
exin glorifico persolvit munia Christo
eterne porte tollantur, rector ut intret / glorificus
ad ‥ Christi nostri signi ~i amplexum fidelissimum
glōrĭfĭcus, a, um, glorieux : Cod. Just. 2, 8, 7.
Imp. Justin. Cod. 2. 8. 6. Relicta observatione
Glorificætuæ sedis.