glutinum
glūtĭnum, i, v. gluten.
glūtinum, ī, n., s. glūten.
terra ‥ est corpus ‥ nisi aque ~o non conmansivum
solutum pro ~o empto pro ‥ ostio
asser asseribus faber potest ~o conjungere
~um, A.glewe
quid dicis tu, auceps? quomodo decipis aves? ‥ aliquando laqueis, aliquando ~o [AS: ]lime
tu pennas contemplationis assumens hec mundana transcendis, me ~um terre habitationis adeo inviscavit quod volare non possum
~o malitie inviscatus
Glaucus primus ferri inter se ~um excogitavit
tertia humiditas est qua continuantur partes membrorum simplicium aprincipio curationis; ‥ et ista vocatur ~um
ut ‥ solo amoris ~o quo ad invicem copulemur uno impleti spiritu perfundamur
civitatem ‥ cujus lapides vivi de caritatis ~o colliguntur
rarissimum est ut divitie non defluant, nisi amoris et cupiditatis ~o solidentur
tenacitatis †glutivum [l. glutinum ] fidei exhibet firmitas
voluit ‥ per unius mulieris conjugium multa hominum milia ad concordie adsciscere ~um
quicquid mutue caritatis ~o confirmatur ‥ livoris fermento dissolvitur
magistrum A. ‥ princeps presulum tante familiaritatis et amicitie sibi ~o copulavit ut ‥
ergo ~um est osculum sive sigillum indissolubile
propinquitas sanguinis ‥ quasi ~um est per quod regnum avi conjunctum est nepoti
glūtĭnum, ī, n. (gluo), colle, gomme, glu : Varro , Sall. d. Char. 67, 106 ; Plin. 11, 231 ; Vitr. Arch. 7, 10 || [fig.] lien (de lʼamitié) : Hier. Ep. 3, 3.
Charitativo laudabilis in Domino familiaritatis Glutino ei in omni sua conjunctus vita.
glūtĭnum, i, n.: colla.