gluto
glūto or glutto, ōnis, m. [1. glutio],
- a glutton, gormandizer, Pers. 5, 112; Poët. ap. Anth. Lat. 2, 405; cf. Paul. ex Fest. s. v. ingluvies, p. 112 Müll.; Schol. Jus. 4, 17; 29; Isid. Orig. 10, 114.
glūto, s. glutto.
glūtō (-ttō), ōnis, m. , glouton : *Pers. 5, 112 ; Anth. 1069, 17 Meyer ; P. Fest. 112, 2 ; Gloss.
Divites,Et infra :Gluttones .
Neronem dicitS. Ambrosius :Gluttonem .
Sic amat diabolus filios suos ut perdat, sicut amatActa S. Sebastiani cap. 3. de Vita præsente :Gluto porcellum ut comedat.
Ipsa dat edacitatemS. Eligius Homil. 14 :Glutonibus , ipsa ebrietatem ingerit temulentis.
Qui erat commessator, id est,Ditmarus lib. 4 :Glutto , aut ebriosus, fit parcus et sobrius.
Matth. Paris. ann. 1105 :Glutto et simulator.
Et quos desides vocat, etGlutones conculcare desiderat.
At contraGluttonum ista solet esse defensio, licet non per omnia falsa : Melius est, aiunt, abstinere a vitiis, quam a cibis. Sed quomodo abstinet a vitiis qui gulæ deservit ?
Va Glous, dit Nain, Dex te doint encombrer.
De Glutonibus et meretricibus.