glutto
glūtto, s. gluttio.
glutto (glūto), ōnis, m. (gluttio), der Schlemmer, Anthol. Lat. 1069, 17 (= Anthol. Lat. fasc. 2. p. XLIV Riese). Schol. Iuven. 4, 17 u. 29; vgl. Paul. ex Fest. 112, 2. Gloss. II, 358, 10 (wo ›gluto u. glutto, λαίμαργος‹).
vescor aliquando his cibis, et aliquando aliis, cum sobrietate sicut decet monachum, non cum voracitate, quia non sum gluto
multum ‥ edax dicitur gluto, vorator, quod monachum et maxime cellararium non decet. non enim glutonis sed abstinentis oratio penetrat celum
a gluton , ambro ‥, gluto
edax vel ~o
fortis ~o et multus edax lupus et vorax et non parcus
gluto canis vituli cor cito dente rapit
cum unus ex castrensibus in equo forti scelus accelerans ut eum freno retineret manum extenderet, ipse ~onis illius equum ‥ percussit