glutus
glūtus or gluttus, a, um, adj. [lit., part. of ‡ gluo, drawn together; hence opp. to crumbling, friable],
- tenacious, well-tempered, soft: locus bipalio subactus siet beneque terra tenera siet beneque glutus siet, Cato R. R. 45, 1; also ap. Plin. 17, 18, 29, § 125.—Here too belongs glittis subactis, levibus, teneris, Paul. ex Fest. p. 98 Müll. N. cr.
1. glūtus (gluttus, glittus), a, um (eig. glutitus, Partiz. v. *gluo), zusammengezogen = zäh, zusammenhaltend (im Ggstz. zum Bröckligen), locus, Cato r. r. 45, 1 u. daraus Plin. 17, 125 (wo gluttus). Paul. ex Fest. 98, 7 (wo glittis, Variante gluttis).
2. glūtus (gluttus), ī, m. (glutio) = βρόγχος (Gloss.), der Schluck, Pers. 5, 112: gl. aceti, Th. Prisc. 4. fol. 313 a. – u. das Verschlucken, ciborum morsus et potionum glutus, Augustin. c. Iulian. Pelag. 4. § 71.
1 glūtus (16) (-ttus), a, um (glus), agglutiné, adhérent : Cato Agr. 45, 1 ; Plin. 17, 125.
2 glūtus (16) (-ttus), ī, m. , le gosier : *Pers. 5, 112 || absorption : Aug. Jul. 4, 14, 71 ; Pelag. Vet. 4, 71.
Cato R. R. 45. Locus bipalio subactus, beneque
Glutussiet. Eadem verba habet
Plin. 17. 18. 29. Pro
Glutus, quod et
Gluttusscribunt, dicitur etiam
Glitus, seu
Glittus. Hinc
Festus: Glitis, subactis, lævibus, teneris.