harmonia

harmŏnĭa, ae (archaic gen. sing. harmoniaï, Lucr. 3, 131), f., = ἁρμονία, an agreement of sounds, consonance, concord, harmony; pure Lat. concentus.

• I Lit.: velut in cantu et fidibus, quae harmonia dicitur, Cic. Tusc. 1, 10, 20; cf.: harmoniam ex intervallis sonorum nosse possumus: quorum varia compositio etiam harmonias efficit plures, id. ib. 1, 18, 41: ad harmoniam canere mundum, id. N. D. 3, 11, 27: numeros et geometriam et harmoniam conjungere, id. Rep. 1, 10; Vitr. 5, 4, 6.—
• II Transf.
• • A Concord, harmony; in gen., Lucr. 3, 131: neque harmoniā corpus sentire solere, id. 3, 118: nam multum harmoniae Veneris differre videntur, id. 4, 1248.—
  • B Singing, a song: te nostra, Deus, canit harmonia, Prud. Cath. 3, 90.

1. harmonia, ae, f. (ἁρμονία), I) die Harmonie, Übereinstimmung, der Einklang in der Musik (rein lat. concentus, consonantia), Cic. Tusc. 1, 20 u. (Plur.) 1, 41. Vitr. 5, 4, 6. Censor. fr. 11, 1. – zwischen Seele (Geist) u. Körper, Lucr. 3, 118 u. 131. Censor. fr. 12, 5. Macr. somn. Scip. 1, 14, 19: der sinnlichen Triebe, Lucr. 4, 1240 (1248): von der Harmonie der Sphären (caeli), Plin. 2, 84. Macr. somn. Scip. 1, 5, 15. Mart. Cap. 7. § 737. – II) meton., die Melodie, der Gesang, Prud. cath. 3, 90.

harmonia [CL < ἁρμονία] 1 fitting together. colligunt in scrinia ‥ pignora [i. e. ossa sanctorum] compagine et ~ia corporali rite composita Gosc. Transl. Aug. 18B. 2 melody, music; b (made by human voice); c (made by instrument); d (made by insect); e (made by spheres of the heavens or by God). triplex est genus ~ie; unum est ferox ‥ aliud lascivum ‥ tertium virile Bacon Tert. 296; est ‥ periodus nomen Grecum et dicitur a pary, quod est circum, et odos, quod est consonancia in cantu vel armonias quasi circularis consonancia vel armonia. transumitur autem nomen consonancie et armonie ad significandum debitam proporcionem elementorum ex quibus res constant, et ideo hoc nomen periodus accipitur pro mensura circulari armonice rei que ex circulo celesti inponitur T. Sutton Gen. & Corrupt. 188 (v. 3a infra).  b Aldh. VirgP 30 (v. consonus a); armonia, suinsung GlC A 720; armoniae Byrht. HR 4 p. 8 (v. Gregorianus 1a); eandem armoniam cum cantu se de ecclesia levare Hon. Spec. Eccl. 863B; Anglorum populi ‥ canendo symphonica utuntur ~ia Gir. DK I 13; Alb. Lond. DG 8. 19 (v. deprehendere 3a); armonia Bart. Angl. XIII 27 (v. delphina a).  c vulgus ‥ ~iam fistularum ‥ miratur Ailr. Spec. Car. II 23. 571C; s1430 cum dulcissima armonia omnium instrumentorum Plusc. XI 5.  d cicade ‥ voces canoras emittunt; dulciusque ‥ decapitate quam integre ‥ canunt. ‥ moribundo a corpore ‥ mirabilis emittitur ~ia Gir. TH I 21.  e alios fecit praefatus nosse magister / harmoniam caeli, solis lunaeque labores Alcuin SS Ebor 1440; auscultat et non audit ~iam tuam Anselm (Prosl. 17) I 113; ut perfectam redderet ~ia celestis consonantiam opus est octava sphera Neckam NR I 15; [anima] ab illa celesti ~ia ad inferiora transmissa Quaest. Salern. B 16; quatenus mens excitaretur ad ~ias celestes Bacon Tert. 298; motus superiorum corporum aliquam faciunt ~iam vel sonum nec eciam innatum nobis et propterea non auditum Odington 44. 3 concord, harmony; b (as explanation of the nature of the soul). ubi ad pacem et consonantiam universa componit ~ia virtutum P. Blois Ep. 12. 39B; eodem ‥ modo se habent ad invicem numerus de quo arithmetica et numerus harmonicus de quo musica, vel si forte potius dicitur res per numeralem ~iam composite Kilwardby OS 112 (cf. ib. 645: elocutio ‥ ubi requiritur ‥ vocum ~ia); T. Sutton Gen. & Corrupt. 188 (v. 2a supra).  b Empedocles dixit animam esse armoniam seu proporcionem elementorum T. Sutton Gen. & Corrupt. 164.

1 harmŏnĭa, (14) æ, f. (ἁρμονία), ¶ 1 harmonie, accord : Lucr. 3, 100 ; 131 ¶ 2 harmonie = concentus, accord de sons : Cic. Tusc. 1, 19 ; Nat. 3, 27 ; pl., Tusc. 1, 41.

harmonia , ae. f.
和音。相和。

Suggest a Translation
See an image

harmonia ae, f

• , ἁρμονία, an agreement of sounds, consonance, concord, harmony.