harmonice
harmŏnĭcē, ēs, f., = ἁρμονική,
- the science of sounds, harmonics, Vitr. 5, 3, 8.— Called harmŏnĭca, ae, f., Vitr. 5, 4, 1.
harmonicē, ēs, f. (ἁρμονική sc. τέχνη), die Harmonik, Tonlehre, Vitr. 5, 3, 8. – Dass.
quod oratio ‥ ad harmonicum pertineat et quod non sit aliud quam numerus sonorum ~e compositorum
duplex diapason, quod armonice dicitur quadrupla proportio
harmŏnĭcē, ēs, f. (ἁρμονική), la science de lʼharmonie : Vitr. Arch. 5, 3, 8 || -ca, æ, f. , Vitr. Arch. 5, 4, 1.