herbarius
herbārĭus, ĭi, m. [herba],
- one skilled in plants, a botanist, Plin. 20, 17, 73, § 191; 25, 13, 109, § 174.
herbārius, a, um (herba, s. Diom. 326, 14), zu den Kräutern gehörig, Kräuter-, ars, Kräuterkenntnis, Botanik, Plin. 7, 196: elephantus, Cur. urb. reg. 8 (vgl. Preller Die Reg. der St. Rom. S. 154), I) herbārius, iī, m., der Kräuterkenner, Botaniker, Plin. 20, 191 u. 25, 174. – II) herbāriae, ārum, f. (sc. bestiae od. ferae), Grasfresser (v. Tieren), Corp. inscr. Lat. 10, 7295. – III) herbārium, iī, n., ein Pflanzenbuch, Kräuterbuch, Cassiod. instit. div. litt. 31. Isid. orig. 4, 10, 4.
seniculus quidam ‥ rei ~iae ‥ gnarus
debes habere fidelem [] virum n. : qualis debet esse ~ius vel apothecarius
~ius, A.a teddere
a gresse spreder , ~ius
~ius Anglice depictus
tenent ‥ j hidam terre in villa de Ludewell [] per serganteriam parandi ~ios ‥ regis in Wdestokes Oxon
per serjantriam ad serviendum in dispensatoria regis
herbārĭus, ĭī, m. (herba), botaniste : Plin. 25, 174.