hirquitallio
hirquitallĭo, īre, v. n. [hircus], of new-born children,
- to acquire a strong voice: in secunda hebdomade vel incipiente tertia vocem crassiorem et inaequabilem fieri: quod Aristoteles appellat τραγίζειν, antiqui nostri ‡ hirquitallire: et inde ipsos putant ‡ hirquitallos appellari, quod tum corpus hircum olere incipiat, Censor. de Die Nat. 14, 7; cf.: ‡ hirquitalli pueri primum ad virilitatem accedentes, a libidine scilicet hircorum dicti, Paul. ex Fest. p. 101 Müll. N. cr.; and without the aspiration: ‡ irquitallus puer, qui primo virilitatem suam experitur, id. p. 105.
hirquitallio (irquitallio), īre (hirquus = hircus), eine stärkere-, männliche Stimme bekommen, von heranwachsenden Knaben, Censor. 14, 7; dah. solcher Knabe hirquitallus (irquitallus), ī, m., Censor. 14, 7. Paul. ex Fest. 101, 4 u. 105, 5. Vel. Long. 60, 3 K. Eutych. bei Cassiod. de orthogr. 9. p. 201, 28 K.; vgl. Gloss. ›irquitalus (so!), νηπιώτατος‹.
hirquĭtalliō, īre, intr. (hircus, θάλλω), entrer dans lʼâge de puberté : Censor. 14, 7.