illicite
illĭcĭtē, adv., v. illicitus fin.
illicitē, Adv. (illicitus), unerlaubt, ICt. u.a.
illi ‥ maestam faciem umectare jugiter non desinunt, quo se quaedam vetita et legis austeritate interdicta ex mundi consortio ~e perpetrasse meminerunt
repudiantes uxores quas inlicite duxerant et alias accipientes
ut in hoc permaneant quod ~e praesumpserunt
non murmur sonet in templis ‥ / nec quisquam velit illicite crispare cachinnum
opera quecunque festis diebus ~e perpetrare consueverant
ob amorem regine ejus, quam [comes ] carnaliter ~e adamavit
regina Portyngalie ‥ consensu militis, quem dilexit ~e, venenum regi . ‥ propinavit
possessiones monasterii vestri ‥ ~e alienatas(
omnia que ‥ absque juris ordine ~e abstulistis in exeniis, villis, possessionibus
de crimine falsi, ut de falsariis sigilli regis vel monete sue ~e fabricantibus
libros magni precii de libraria ‥ et vasa argentea ‥ de refectorio nuper ~e alienavit
pena [medicorum ] ~e practizancium
illĭcĭtē (inl-), dʼune manière illégitime : Dig. 32, 1, 11, 14.