imbrico
imbrĭco, no perf., ātum, 1, v. a. [imbrex].
- I To cover with gutter-tiles (postclass.): tegulis interjacentibus imbricarentur, Sid. Ep. 2, 2.—
- II To form like a gutter-tile: caementa inter se, Vitr. 2, 8.—In part. perf.: laurus folio per margines imbricato, Plin. 15, 30, 39, § 127: ungues simiae, id. 11, 45, 101, § 247: vertebrae, id. 11, 1, 1, § 1.
1. imbrico, āvī, ātum, āre (imbrex), I) mit Hohlziegeln decken, Sidon. epist. 2, 2, 5. – II) hohlziegelförmig machen; dah. imbricatus, a) hohlziegelförmig, vertebrae, Plin. 11, 1: simiae ungues, Plin. 11, 247: folium per margines imbricatum, Plin. 15, 127. – b) hohlziegelartig gelegt, caementa imbricata inter se, hohlz. ineinander gefügt, Vitr. 2, 8, 1.
2. imbrico, āre (imber), = ὀμβρέω, einzetteln, deinde super imbricato quae trita erunt, Gargil. de cur. boum § 23. – Nbf. (nach der 3. Konjug.) ›imbricitur, ὀμβροῦται, βρέχεται‹ Gloss. II, 77, 30.
1 imbrĭcō, āvī, ātum, āre (imbrex), tr., couvrir de tuiles creuses : Sid. Ep. 2, 2 || imbricatus a) ayant la forme dʼune tuile creuse : Plin. 11, 1 ; 21, 247 ; b) imbriqué, disposé comme les tuiles : Vitr. Arch. 2, 8, 1.
2 imbrĭcō, ĕre (imber), mouiller de pluie : Gloss.
Sidon. 2.
ep. 2. Tegulis interjacentibus
Imbricarentur. Gloss. Philox