inaro
ĭn-ăro, āvi, ātum, 1, v. a., to plough in, cover by ploughing.
- I Lit.: sarmenta, Cato R. R. 37, 3: fabalia pro stercore, Varr. R. R. 1, 23. 3; cf.: disjectum fimum, Col. 2, 5, 2: semina abjecta, Plin. 18, 18, 47, § 169: arbores, Col. 2, 2, 11. —
- II Transf.
- A To plough, till, cultivate: solum, Plin. 18, 14, 36, § 136: agrum, Dig. 43, 23, 9.—
- B To enter or write in a list, Commod. 70, 15.—
- C To mark: stigmatibus vultum, Ambros. Exhort. Virg. 12, § 83.
in-aro, āvī, ātum, āre, 1) einackern, einpflügen, Scriptt. r. r. u.a. – II) beackern, solum, Plin.: agrum, ICt.: duris inarata vomeribus novalia, Ambros. – übtr., stigmatibus vultum, Ambros. exhort. virgin. 12. § 83.
ĭnărō, (16) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 enfouir par le labour : Cato Agr. 37, 3 ; Varro R. 1, 23, 3 ; Plin. 18, 169 ¶ 2 labourer, cultiver : Plin. 18, 136 ; Dig. 43, 23, 9.