inartificialis
ĭn-artĭfĭcĭālis, e, adj.,
- inartificial, not according to the rules of art (post-Aug.): illas (probationes) ἀτέχνους, id est inartificiales; has ἐντέχνους, id est artificiales vocaverunt, Quint. 5, 1, 1: probationes, id. 5, 5, 2; cf. id. 5, 10, 11: argumenta, Mart. Cap. 5, § 474; § 557; § 560.—Adv.: ĭnartĭfĭ-cĭālĭter, inartificially: se gerere (opp. artificialiter), Quint. 2, 17, 42.
in-artificiālis, e, nicht kunstmäßig, nicht kunstgerecht, als rhet. t. t. für das griech. ἄτεχνος (Ggstz. artificialis, ἔντεχνος), probatio, Quint.: genus argumentorum, Mart. Cap.
ex isto videtur ‥ quod descriptio quid nominis sit ~is
ĭnartĭfĭcĭālis, e, sans artifice, sans art : Quint. 5, 1, 1 ; 5, 5, 2.