inarticulatus

ĭn-artĭcŭlātus, a, um, adj.,

• indistinct, inarticulate (post-class.), Arn. 2, 59: vox, Prisc. 537 P.

in-articulātus, a, um, unartikuliert, vox (Ggstz. vox articulata), Prisc. 1, 1. Serg. expl. in Donat. 487, 5: ut sollemne est mutis, inarticulatum nescio quid ore hiante clamabit? Arnob. 2, 23.

inarticulatus [LL] 1 (gram.) not consisting of distinct parts having each a definite meaning. vocis qualitatem quadripertitam ‥ grammaticorum auctoritas propalavit: articulatam, ~am, litteratam, illiteratam Aldh. PR 131; articulata [vox] est quae copulata atque coarctata cum sensu profertur, ut ‘arma virumque cano’ [Verg. Aen. I 1]; ~a, quae a nullo sensu proficiscitur, ut ‘crepitus’, ‘mugitus’ Alcuin Gram. 854D; hac [sc. musica] instrumenta ‥ vocis articulate vel ~e substantiam ‥ rithmorum metrorumque coloribus vestiunt J. Sal. Pol. 401B. 2 inarticulate, not using articulate speech. W. Cant. Mir. Thom. VI 117 (v. balbutire 1); J. Furness Kentig. 5 (v. gesticulatus).

ĭnartĭcŭlātus, a, um, inarticulé : Prisc. Gramm. 1, 1.