incallidus
incallidus, unskilful, unintelligent
in-callĭdus, a, um, adj.,
- unskilful, incapable, simple, stupid: servus non incallidus, i. e. shrewd, knowing, Cic. Clu. 16, 47: non incallidi homines, id. Inv. 1, 3, 4: incallidus alioqui et facilis juventa, Tac. A. 3, 8: judex formae, incompetent, Sabin. Her. 3, 55; cf.: fuit in jure non incallidus, Capit. Macrin. 13. — Adv.: incallĭdē, unskilfully: in his tribus generibus non incallide tergiversantur, Cic. Off. 3, 33, 118: opposuisse hoc Tullianum, Gell. 12, 13, 19: conquirere, id. 7. 3, 45.
in-callidus, a, um, unklug, nicht gescheit, praktisch unerfahren, ungeschickt, gew. m. vorhergeh. Negat., servus non inc., Cic.: non inc. homines, Cic.: iuvenis inc., nicht eben weltklug, Tac. – iudex inc. formae, Sabin.: fuit in iure non inc., Capit.
incallĭdus, (15) a, um, sans adresse, sans finesse : Cic. Clu. 47 ; Inv. 1, 4 ; Tac. Ann. 3, 8 || qui ne sait pas, incompétent : Capit. Macr. 13, 1.
in-callidus
adj.,
- unskilful, unintelligent: servus non incallidus: homines.