innatus
innatus, native, inborn, innate, inherent, natural
in-nātus, a, um, adj. [2. in-nascor],
- not born, unborn (eccl. Lat.): innatus Deus annon et innata materia? Tert. adv. Hermog. 5, 18; Prud. Apoth. 245.
innātus, a, um, P. a., from in-nascor.
1. innātus, a, um (in u. nascor), ungeboren, nicht geboren, Eccl.
2. innātus, a, um, Partic. v. innascor, w. s.
1 innātus, a, um, v. innascor.
2 innātus, a, um (in priv.), incréé : Tert. Herm. 5 ; Prud. Apoth. 245.
nativuset
originariusappellatur.
Innatum idiomalib. 3. art. 71. § 1.
Innati ministeriales, in Wichbild Magdeburg. art. 13. et in Jure feudali Saxonum cap. 32. art. 2.
Innata hæreditas, in Wichbild art. 69.
innātus
adj.
- P. of innascor, native, inborn, innate, inherent, natural: cupiditas scientiae: amor, V.: murex, native, O.: vecordia quoiquam, T.: ingeniis semina virtutum: alacritas naturaliter omnibus, Cs.: in nobis cognitionis amor.