intercurro
intercurro, to run between, intervene, mediate
inter-curro, curri, rsum, 3, v. n. and a. (tmesis in Lucr. 5, 1374: inter plaga currere).
- I Neutr., to run between.
- A Lit.
- 1 In gen.: latitudine intercurrentis freti, Plin. 3, 11, 16, § 100.—
- 2 In partic., to hasten in the meantime anywhere: indicto delectu in diem certam, ipse interim Veios intercurrit, Liv. 5, 19, 4.—
- B Trop.
- 1 To run along with, mingle with, be among: intercurrit quaedam distantia formis, Lucr. 2, 373: his laboriosis exercitationibus dolor intercurrit, Cic. Tusc. 2, 15, 36: alterum genus intercurrit nonnumquam, etc., Auct. Her. 1, 8, 12: gemma candida intercurrentibus sanguineis venis, Plin. 37, 10, 59, § 162: quibusdam intercurrit umbra, a dark vein, id. 37, 5, 18, § 67.—
- 2 To step between, to intercede: pugnatur acerrime: qui intercurrerent, misimus tres principes civitatis, Cic. Phil. 8, 6, 17.—
- II Act., to run through, traverse (late Lat.; for percurrebat is the true reading, Liv. 44, 2, 12): intercurso spatio maris, Amm.15, 10, 26.
inter-curro, currī, cursum, ere, I) intr.: A) dazwischenlaufen, 1) übtr., hindurchlaufen = dazwischenliegen, sich dazwischen befinden, latitudine freti intercurrentis, Plin.: intercurrit distantia formis, Lucr.: folium intercurrentibus spinis, Plin. – 2) bildl.: a) dazwischentreten, sich ins Mittel schlagen, Cic. Phil. 8, 17. – b) mit unterlaufen = sich einmischen, alterum genus est narrationis, quod intercurrit nonnumquam, Cornif. rhet.: his laboriosis exercitationibus dolor intercurrit nonnumquam, Cic. – B) unterdessen wohin eilen, Veios ad confirmandos militum animos, Liv. 5, 19, 4. – II) tr. durchlaufen, zurücklegen, intercurso spatio maris, Amm. 15, 10. § 10.
See: intercurrere
intercurrō, (14) currī et cŭcurrī, cursum, ĕre, ¶ 1 intr. a) courir dans lʼintervalle, sʼétendre dans lʼintervalle : Plin. 3, 100 ; b) sʼinterposer : Cic. Phil. 8, 17 ; [fig.] Lucr. 2, 373 ; c) courir pendant un intervalle de temps : Liv. 5, 19, 4 ; d) [fig.] se mêler à, survenir dans [avec dat.] : Cic. Tusc. 2, 36 ¶ 2 tr., parcourir, traverser : Amm. 15, 10, 25.
- 1. heen en weer snellen, als bemiddelaar optreden;
- 2. ondertussen voorkomen of optreden;
- 3. (metaf.) zich bemoeien met, tussenbeide komen bij (m. dat.); ➤ dolor his laboriosis exercitationibus intercurrit (Cic.);
- 4. (postklass.) zich ertussen uitstrekken; ➤ latitudine intercurrentis freti.
inter-currō currī, cursus, ere,
- to run between, intervene, mediate: qui intercurrerent, misimus trīs principes civitatis.—Of time, to hasten meanwhile: ipse interim Veios intercurrit, L.—Fig., to mingle, be associated: his laboriosis exercitationibus dolor intercurrit.