interclusio
interclusio, a stopping, entire suspension
interclūsĭo, ōnis, f. [intercludo], a stopping or shutting up.
- I Animae, a want of breath, Cic. de Or. 3, 46, 179.—
- II A parenthesis, Quint. 9, 3, 23.
interclūsio, ōnis, f. (intercludo), I) die Absperrung, animae, das gänzliche Ausgehen, Cic. de or. 3, 181: destruere interclusionem, Augustin. de peccat. merit. et remiss. 1. § 69. – II) die Parenthese, Quint. 9, 3, 23.
pro quadam ~one facienda infra capellam Recepte
totiens erubescere debetis quotiens sepem illam intuemini, cum recolere per id valeatis ~onis ac incarceracionis vestre et pristine servitutis
nunc de ~onibus, ut narracionibus viz. ‥ nunc de superaddicio [sic ]
defensio ‥ culpe ~o est venie
interclūsĭō, ōnis, f. (intercludo), action de boucher : animæ Cic. de Or. 3, 181, suffocation || parenthèse : Quint. 9, 3, 23.
interclūsiō ōnis, f
- intercludo, a stopping, entire suspension: animae (in speaking).