iocularis
iocularis, facetious, jocular, laughable, droll
jŏcŭlāris, e, adj. [ioculus],
- facetious, jocular, laughable, droll (class.): audacia, Ter. Phorm. 134: joculare istuc quidem, Cic. Leg. 1, 20: licentia, id. Fat. 8.—Subst.: jŏcŭlārĭa, ium, n. plur., jests, jokes: ut qui jocularia ridens Percurram, Hor. S. 1, 1, 23: fundere, Liv. 7, 2.—Adv.: jŏcŭlā-rĭter, jocosely, in a jocular or comical manner: irridere, Ps.-Ascon. ap. Cic. Div. in Caecin. 11, 33: obicere aliquid alicui, Plin. 22, 22, 38, § 80: canere carmina, Suet. Caes. 49.
ioculāris, e (ioculus), spaßhaft, kurzweilig, possierlich, audacia, Ter.: licentia, Cic.: convicium, Sen. rhet.: carmina, Suet.: facetiae, Arnob.: ioculare tibi videtur, Phaedr. – subst., ioculāria, ium, n., Schnurren, Schwänke, Späße, Scherze, Hor., Liv. u.a.
ioculāris e, adj.
- ioculus, facetious, jocular, laughable, droll: audacia, T.—Plurn. as subst, jests, jokes, H.