ioculus
jŏcŭlus, i, m. dim. [jocus],
- a little jest or joke (a favorite word of Plautus): per joculum et ludum oblectare aliquem, Plaut. Truc. 1, 2, 11 (105); usu. in abl. manner: joculo dicere aliquid, to say a thing in jest, id. Merc. 5, 4, 33 (994): Egone te joculo modo ausim dicto aut facto fallere? id. Most. 3, 3, 20 (923); id. Rud. 3, 4, 24 (729).—
- II Concr.: jŏ-cŭli, ōrum, m., toys, playthings, Vitr. 4, 1, 9.
ioculus, ī, m. (Demin. v. iocus), der kleine Scherz, das Späßchen, alqm oblectare per ioculum et ludum, Plaut. truc. 107. – oft ioculo, im Scherz, zB. sive adeo ioculo dixisset mihi, Plaut. merc. 993: u. so Plaut. most. 923; rud. 729.
See: joculus