irminsul
Irminsulet
Ermensulpromiscue scribitur. Eginhardus :
Idolumque, quod Irminsul a Saxonibus vocabatur, evertit.Chronicon aliud apud Lambecium lib. 2. Comment. de Biblioth. Cæsar. pag. 371 :
Et lucum eorum famosum Irminsul subvertit.Stabat autem in oppido Eresburgensi, ut est in iisdem Annalibus ; Marti sacrum, ut auctor est Witikindus lib. 1. sic enim ille de Saxonibus :
Aramque Victoriæ construentes, secundum errorem paternum, sacra sua errore proprio venerati sunt, nomine Martem effigie columnarum innitentes, Herculem loco Solis, quem Græci appellant Apollinem. Ex hoc æstimationem illorum apparet utcumque probabilem, qui Saxones originem duxisse putant de Græcis, quia Hermin,Atquivel Hermes Græcis Mars dicitur : quo vocabulo ad laudem vel ad vituperium usque hodie etiam ignorantes utimur.
Mars, sed
Mercurius, nisi ad vocem
Erminsuldictum fuerit quasi
Ersul, id est, Martis columna : nam
HerrGermanorum pro
dominusquidam inde accersunt.
Heroburgium,Ad hunc Hermionem videntur spectasse Glossæ laudatæ a Spelmanno :inquit, primo impetu cepit. Erat templum Hermionis Saxonibus vetusta religione augustissimum, quo frequens populus coibat, et vota reddebat. Multa ibi opulenta, regum populorumque visebantur munera : ingens auri argentique ibi copia ostendebatur, quæ vota reddentium grata voluntas congesserat. Saxones Hermanni salam vocabant, id est, aulam, sive basilicam Hermanni, Hermionisve. Is fuit quintus Germaniæ magnæ Imperator, pronepos Regis Manni, filii Tuisconis, parentis et auctoris nostri. Ipsum majores nostri ob bellica facinora in numerum deorum retulerant, pro numine et belli præside hactenus coluerant.
sul, pro
salaadditum putat, cum eæ Glossæ vocem hanc per
columnamvel
colossumefferant : quam postremam sententiam firmat Poeta Saxonicus in Carolo M. ann. 772. :
Conradus Uspergensis de Saxonibus :Gens eadem coluit simulacrum, quod vocitabant Irminsul , cujus factura simulque columnaNon operis parvi fuerat, pariterque decoris.
Frondosis arboribus fontibusque venerationem exhibebant. Truncum quoque ligni non parvæ magnitudinis in altum erectum sub divo colebant, patria eum linguaSaneIrminsul appellantes, quod Latine dicitur universalis columna, quasi sustinens omnia.
Sul, Saxonice
columnamsonat, ut Germanis
Suyl. Unde Jacobus Eyndius l. 2. Chron. Zeland. pag 138.
Idermansul, seu Ider-mans-suyl. Nonnulli, inquit Crantzius lib. 3. Saxoniæ cap. 9. et ex eo Munsterus lib. 3. Cosmogr. cap. 43.
statuam publicam. Ipse vero dictum putat quasi
Idermansul, id est, commune profugium et asylum omnium, et Martem communem, qui in prælio diu vagatur incertus, diu dubius, quo ponat victoriam.
Erat,Hæc omnino præclara, si auctorem laudasset Crantzius : sed vereor, ne sit ipse elegantis istius descriptionis architectus. Denique Spelmannus ex eodem Crantzio,subdit ille, ut et Uspergensis Editor, armata toto corpore effigies, cujus in dextra signum militare, (nostri vexillum vocant) præferens rosam, cujus breve momentum, et facilis ortus et interitus, ita eventus præliorum. In sinistra libram expandit, dubiam pugnantium sortem facile huc aut illuc inclinantem. Pectus inerme ursum præferebat, interritum bellatorum animum insinuans. In clypeo leo, qui bestiis imperitat, invictum ad fortia facta impetum monstrat, floribus consito campo quod nihil jucundius videri solet fortibus, quam in acie virtutem ostendere.
Hermensuleffictum vult, ex er, pro
Er-mun-sul, id est,
columna tutelaris, seu
profugii. Sed pleraque