ironice

īrōnĭcē, adv., = εἰρωνικῶς,

• ironically (late Lat.), Ps.-Ascon. ap. Cic. Verr. 1, 13, 38.

īrōnicē, Adv. (εἰρωνικῶς), spöttisch, ironisch, Ps. Ascon. Cic. I. Verr. 38. p. 145, 22 B.; u. griech. īrōnicōs, Adv., Schol. Bemb. Ter. adelph. 4, 7, 24. Porphyr. Hor. sat. 2, 4, 95. Schol. Iuven. 14, 15.

ironice [LL] , ironically. quos magister meus ‥ tum ‥ nomine Pharaones, tum yronice fratres suos appellare consuevit J. Cornw. Merl. pref.; yronice S. Langton Chron. 63 (v. 1 germanus 1d); quam honorifice vel quam honeste, quatinus aliquid pronuntietur ~e, Wygorniensem ecclesiam ‥ gubernavit Gir. Spec. II 25 p. 79; s1054 ad quem rex ~e loquens respondit M. Par. Maj. I 523; apostolus ‥ loquentur ergo sic ~e, hoc est contrarium innuendo Ockham Pol. II 811; s1345 dici potest ~e illud verbum Ad. Mur. Chr. 175; s1378 quorum rex, licet ~e, vocabatur a nonnullis proceribus Wals. HA I 370.

īrōnĭcē, ironiquement : Ps. Ascon. Verr. 2, 1, 38.

ironice . adv.
指東説西。

Suggest a Translation
See an image