itus
itus, a going away, departure
ĭtus, ūs, m. [eo], a going, gait.
- I In gen.: nec repentis itum cujusviscumque animantis Sentimus, Lucr. 3, 388: itum, gestum, amictum qui videbant ejus, Titin. ap. Non. 123, 10.—
- II In partic.
- A A going away, departure: noster itus, reditus, vultus, Cic. Att. 15, 5, 3: pro itu ac reditu, Suet. Tib. 38: itum felicem reditumque gloriosum exoptans, Amm.23, 2, 4.—
- β Plur.: per paucos itus ac reditus, Pall 7, 2, 4.—
- B The right of going anywhere. right of road, Inscr. Orell. 4085 al.
itus, ūs, m. (eo), das Gehen, der Gang, nec repentis itum cuiusviscumque animantis sentimus, Lucr.: noster itus, reditus, Cic.: vota pro itu et reditu suo suscipi, Abreise u. Rückkunst, Suet. (vgl. Poenino pro itu et reditu votum solvit lubens merito, Corp. inscr. Lat. 5, 6875: pro salute itus ac reditus domini nostri, Corp. inscr. Lat. 11, 4082): per regiones longo itu porrectas sensim gradieris, Amm. – als Art des Gehens, itum, gestum, amictum qui videbant eius, Titin. com. 117.
quemadmodum cibarium per itum partim digeritur et per balnea
hujus ‥ tam velocis itus et reditus ratio perfectio corporis est
ipse itum et reditum suum Deo commendaret
det obsides quod nec in itu nec mora nec reditu ipse vel sui aliquam eis inferet lesionem
ut ad eum clerici illi accederent, salvo itu, statu, reditu
quam velox in itu, ‥ quam in reditu tarda!
ĭtŭs, (15) ūs, m. , action de partir, dʼaller : Cic. Att. 15, 5, 3 ; Suet. Tib. 38 || action de marcher, marche : Lucr. 3, 388 ; Titin. d. Non. 123, 10 || droit dʼaller vers, dʼapprocher : Inscr.
Itui vestro nullus adversari quibit.
itus ūs, m
- I-, a going away, departure: noster.