iumentarius
jūmentārĭus, a, um, adj. [jumentum],
- of or belonging to draught-cattle (postclass.): mola, worked by draught-cattle, Dig. 33, 7, 26, § 1: contubernium, Ap. Met. 9, 13, 1.
iūmentārius, a, um (iumentum), zum Zugvieh gehörig, Zugvieh-, molae, von Zugtieren getriebene, Iavolen. dig. 33, 7, 26. § 1: contubernium, Apul. met. 9, 13 in.: medicus, Corp. inscr. Lat. 6, 9510 u. 10, 6493. – subst., iūmentārius, iī, m., der Zugviehhalter, Anspänner, collegium iumentariorum, Corp. inscr. Lat. 6, 9485; 10, 6493, 10 u. 11, 4749. Vgl. Gloss. ›iumentarius, κτηνοτρόφος‹.
Asinaio, conduttor di asini. Stat. Bonon. ann. 1250-67. tom. I. pag. 104 :
Et sï Iumentarius ero, non accipiam ultra vigesimam mensuram, nec pro meo labore sive ratione accipiam a domino iumentorum ultra sextam mensuram ;- et paulo post :
Et ego qui blavam habebo tenear dare vigesimam Iumentario, vel id quod convenero, si ad summam trituraverit.Ab his locis non solummodo Iumentarii notio latissime patet, sed etiam merces, quæ ei dabatur pro frumenti tritura. .