iunctura
iunctura, a joining, uniting, juncture, joint
iūnctūra, ae, f.: a joining; joint, 2.464. (iungō)
junctūra, ae, f. [jungo], a joining, uniting; a juncture, joint (poet. and post-Aug.).
- I Lit.: boum, Col. 2, 2 22: genuum, Ov. M. 2, 823: ut umor teneat juncturas, i. e. the commissures, joints, Plin. 16, 40, 79, § 214: quadrato saxo murus ducatur juncturis quam longissimis, Vitr. 5, 12, 6: laterum juncturas fibula mordet, the two ends of the girdle which meet, Verg. A. 12, 274.—
- B Transf.
- 1 Plur., trappings, mountings (post-class.): data et vehicula cum mulabus, et mulionibus, cum juncturis argenteis, Capitol. Ver. 5.—
- 2 A team (postclass.): carruca cum junctura legata, Paul. Sent. 3, 6, 91.—
- II Trop., a connection: generis, i. e. relationship, consanguinity, Ov. H. 4, 135.—
- B In partic.
- 1 Rhet.: in omni compositione tria sunt necessaria, ordo, junctura, numerus, Quint. 9, 4, 32.—
- 2 Gram., a joining together, compounding: dixeris egregie, notum si callida verbum Reddiderit junctura novum, Hor. A. P. 47.
iūnctūra, ae, f. (iungo), die Verbindung, I) im allg.: A) eig., die Verbindung, konkr., das Band, der verbindende Riegel, das Querband, das verbindende Gelenk, die verbindende Fuge, tignorum, Caes.: genuum, Ov.: verticis, Naht, Ov.: laterum iuncturae, die beiden sich zusammenfügenden Enden des Gürtels, Verg.: iuncturae (Fugen) quam longissimae, Vitr.: u. so omnis iunctura in putri aedificio diducitur, Sen.: navis iuncturis aquam excludentibus spissa, Sen.: digitos ligat iunctura rubentes, ein Band (v. der Schwimmhaut), Ov. – B) übtr.: 1) übh.: generis, die Verwandtschaft, Ov. her. 4, 135. – 2) als gramm. u. rhet. t. t.: a) die gramm. Verbindung, Zusammensetzung eines Worts, Hor. de art. poët. 48. – b) die gehörige Verbindung, Zusammenfügung der Worte in die Rede, Quint. 9, 4, 32. – II) insbes., das Zusammenspannen, A) eig.: boum, Colum. 2, 2, 22. – B) meton.: 1) = ζευκτής, der Jochriemen, Zugriemen, argentea, Ulp. dig. 34, 2, 19, § 8. Capit. Ver. 5. § 4. – 2) die Bespannung = das Gespann, carruca cum iunctura legata, Paul. sent. 3, 6, 91.
- 1. het verbinden; het onder het juk brengen;
- 2. verbinding, bint, band, voeg [genuum gewricht; verticis naad; tignorum dwarshout]; ➤ laterum -ae uiteinden v.e. riem;
- 3. (Hor.) verbinding v. woorden;
- 4. (Ov.) (metaf.) verwantschap [generis].
Junctura, habes apud Jacob. Gothofredum ad leg. 6. Cod. Th. de Scænicis. (15, 7.) Vide Conjugla.
Ne puet ne ne doit vendre ne apporter pour vendre cuir tanné, ne faire marchié, ne Joindre, ne bailler deniers à Dé, etc.
Jointe. Lit. remiss. ann. 1351. in Reg. 81. Chartoph. reg. ch. 13 :
Dictus Persil de Juncturis manus suæ dictum presbyterum in dentibus percussit.Aliæ ann. 1373. ex Reg. 104. ch. 269 :
Icellui Regnault le avoit moult grevé en le prenant par la poiterine, et si seroit bouté ses Jointes contresaditte poiterine, que à grant peine povoit il ravoir s'alaine.
iūnctūra ae, f
- IV-, a joining, uniting, juncture, joint: tignorum, Cs.: iuncturae verticis, sutures, O.: laterum iuncturas fibula mordet, the united ends of the girdle, V.—Fig., a connection: generis, i. e. consanguinity, O.—Of words, a joining together: callida, i. e. a happy phrase, H.