jubar
eoas partes amo dum jubar inde meabit / finibus Indorum, cernunt qui lumina primi
conversum stabat ad orientem habens ostium contra ortum qui statim exortus cuncta ejus interiora suo ~are perfunderet
cum evangelii splendor auroresceret et ~ar lucis aeternae rutilaret
Titan ‥ / cujus per mundum jubar alto splendet ab axe
vivensque solebat ut ante / signorum monstrare jubar sub celo coruscans
virtus tua ‥ ipso solis ~are clarius lucet
cometa ‥ splendorem quasi fulguris emittens, sed majorem et continuato ~are plus durantem
ut nocti necessarius est lunae splendor, quem ipsa non effundit nisi ex virtute ~aris solaris ‥ sic ‥
id sole clarius ~ar sanctae scripturae et sanctorum saepe auctorum in se narratio rerum rite motarum demonstrat
ut Petrum sedemque Petri rex cerneret hospes / ‥ / splendificumque jubar radianti carperet haustu
beatus quoque Isidorus, ~ar aecclesiae ‥ in libro Ethimologiarum dicit ‥
ipse fuit jubar in oculis et dulcor in aure
signorum ‥ jubar
jubaris ‥ nectar opimi
pretendit mores hominum / perfecte sapientium, / qui septiformis gratie / sacro splendescunt jubare
quantus vero in tota vita, charitate, benignitate, pietate, ‥ omnique virtutum ~are claruerit
femineumque jubar
ista luna juvat pectus, / jubar enim intellectus / dat ei qui judicat
florem paris, sed in partu / neque florem nec jubar tu / pudoris obliteras
hoc jubar,a neppe [? l. hec juba, ]a nappe
jŭbar, (12) ăris, n. , Lucifer [lʼétoile du matin (Vénus)] : Pac. d. Varro L. 6, 6 ; Virg. En. 4, 130 et Serv. || [poét.] éclat des corps célestes, splendeur, lumière : Ov. F. 2, 149 ; 4, 944 ; M. 7, 663 || [fig.] éclat, majesté, gloire : Sen. Troad. 448 ; Mart. 8, 65, 4.
➳ m. d. Enn. Ann. 557 ; Virg. Ætna 332.