lapidatio
lapidatio, a throwing of stones, stoning
lăpĭdātĭo, ōnis, f. [lapido], a throwing of stones, a stoning (class.).
- I Lit.: fit magna lapidatio, Cic. Verr. 2, 4, 43, § 95: magna, id. de Or. 2, 47, 197; id. Dom. 6, 14; Aur. Vict. Vir. Ill. 73.—In plur.: lapidationes persaepe vidimus, Cic. Sest. 36, 77.—
- II A shower of stones (post-class.): non diu lapidatione terruere Romanos, Flor. 3, 9, 6.—Transf., a hail-storm: grandinis lapidatio, Imp. Constant. Cod. 9, 18, 4.
lapidātio, ōnis, f. (lapido), I) das Steinewerfen, die Steinwürfe, facta est lapidatio, es erfolgten Steinwürfe, man warf mit Steinen, Cic.: fit magna lapidatio, es fällt ein Hagel von Steinen, Cic.: lapidatione terrere Romanos, Flor.: intercedentem Baebium collegam factā per populum lapidatione submovit, Aur. Vict. de vir. ill. 73, 1. – Plur., lapidationes persaepe vidimus, Cic. Sest. 77. – übtr., grandinis, der Hagelschlag, Cod. Iust. 9, 18, 4. – II) die Steinigung, adulterorum, Hieron. in Ezech. 16.
timentes ~onem
conversio S. Pauli et ~io S. Stephani [AS: ]her wæs ‥ Stephanus oftorfod
qua ‥ presumptione alium lapidat qui se dignum ~one cognoscit? [cf. ]Joh. viii 7
fortior post ~onem et persecutionem Paulus [cf. ]Act. xiv 18
concomitabatur ventus furibundus cum ‥ grandinis maxime ~one
linchiasis [i. e. λιθίασις ] i. ~io
lăpĭdātĭō, (13) ōnis, f. (lapido), action de jeter, des pierres : fit magna lapidatio Cic. Verr. 2, 4, 95, une grêle de pierres sʼabat ; lapidationes facere Cic. Domo 67, faire pleuvoir des grêles de pierres || chute (pluie) de pierres : Flor. 3, 8.
- 1. het stenen gooien (ook plur.) [magna stenenregen]; ➤ ~ facta est er werd met stenen gegooid;
- 2. (Laatl.) steniging (bij wijze v. terechtstelling).
lapidātiō ōnis, f
- lapido, a throwing of stones, stoning: magna, fall of stones: lapidationes persaepe vidimus.