latrabilis
lātrābĭlis, e, adj. [1. latro],
- barking: vox, Cael. Aur. Acut. 3, 11, 103: animal, Mythogr. Lat. 3, 9, 3: bestia, Boëth. ap. Porphyr. 1, p. 52.
lātrābilis, e (latro), bellend, animal, Mythogr. Lat. 3, 9, 3: bestia, v. Hunde, Boëth. in Porphyr. 1. p. 52: vox obtusa et velut latrabilis, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 11, 103.
quod Hecuba in canem versa fingitur, ad aliud spectat. ideo enim in animal ~e deformata dicitur
provideat sibi quisque de bono cane ~i
unde canis stella et canis ~is non sunt duo canes, sed canis dupliciter dictus
animal ~e est canis
accidit ‥ execrabilis et enormis infirmitas ‥ adeo quod ‥ homines emiserunt vocem ~em acsi esset latratus canum
lātrābĭlis, e (latro 1), qui aboie : C. Aur. Acut. 3, 11, 103.