lauriger
lauriger, laurel-bearing, decked with laurel
laurĭger, gĕra, gĕrum, adj. [laurus-gero],
- laurel-bearing, crowned or decked with laurel: Phoebus, Ov. A. A. 3, 389: manus, Prop. 4 (5), 6, 54: cuspis, a lance wound round with laurel, Mart. 7, 6, 6: avis, Sil. 5, 422.
lauriger, gera, gerum (laurus u. gero), mit Lorbeer bekränzt, -geziert, -umwunden, Ov. u.a.
carmina dilecto faciat mea fistula David: / laurigero David carmine dignus erit
mores enim laurigeri / orto non decet inseri / cordis inculti penitus
laurĭgĕr, (14) ĕra, ĕrum (laurus, gero), qui porte du laurier : Prop. 4, 6, 54 || orné (couronné) de laurier : Ov. Ars 3, 389 ; Mart. 7, 6, 6.
lauriger gera, gerum, adj.
- laurus + GES-, laurel-bearing, decked with laurel: Phoebus, O.: manus, Pr.