lineo
līnĕo, āvi, ātum, 1, v. a. [linea], to reduce to a straight line, to make straight or perpendicular.
- I Lit.: dolabit, lineabit, secabitque materiam, Cato R. R. 14, 3: bene lineata carina, Plaut. Mil. 3, 3, 40 (914): radios, Vitr. 9, 4, 13.—
- II Transf., pass. part.
- A Striped: basiliscus albis maculis lineatus, Isid. 12, 4, 7; 16, 12, 4.—
- B Decked out: inter comatos lineatosque juvenes, Hier. Ep. 117, n. 6.
līneo (līnio), āvī, ātum, āre (linea), I) nach der Richtschnur richten, nach dem Lote einrichten, materiam, Cato: radios, Vitr.: bene lineata carina, Plaut. – II) übtr., Partiz., līneātus, nach dem Schnürchen = schön aufgeputzt, comati lineatique iuvenes, Hieron. epist. 117, 6.
līnĕō (līnĭō), āvī, ātum, āre (linea), tr., aligner : Cato Agr. 14, 3 ; Pl. Mil. 916 ; Vitr. Arch. 9, 4, 13 || lineatus Hier. Ep. 117, 6, bien aligné = tiré à quatre épingles.
- 1. uitlijnen, afmeten;
- 2. (Mel.) (letters) uittekenen.