lingo
lingo, to lick
lingo, nxi (Prisc. 881), nctum, 3, v. a. [Sanscr. lih, rih, to lick; Gr. λιχ-, λείχω, λιχανός; cf. ligurio],
- to lick, lick up: mel mihi videor lingere, Plaut. Cas. 2, 8, 21 (457): crepidas carbatinas, Cat. 98, 5: sulphur linctum, Plin. 35, 15, 50, § 177 (al. linctu): sal pecoribus datur lingendus, id. 31, 9, 45, § 105: canes linguebant ulcera ejus, Vulg. Luc. 16, 21: sanguinem Naboth, id. 3 Reg. 21, 19.—In mal. part., like the Gr. λειχάζειν, Mart. 12, 55, 13; 7, 67, 17.
lingo, līnxī, līnctum, ere (λείχω), lecken, belecken, mel, Plaut.: crepidas carpatinas, Catull.: lapides unctos, Augustin.: molas (v. Mäusen), Sen.: digitos, Plin. ep.: linctus a canibus, Augustin.: lingentes canes, Augustin. – obszön, wie λείχειν, λειχάζειν, Catull. 98, 4. Mart. 7, 67, 17; 12, 55, 13. – ➳ Perf. līnxī (vgl. Charis. 245, 10. Diom. 369, 11 u. Prisc. 10, 11), wov. linxerunt, Vulg. 3. regg. 21, 19 u. 22, 38. – Nbf. linguo (s. Prisc. 10, 11), wov. linguunt, Augustin. serm. 121, 3.
terrificoque sono lingonis astra quatit
lingō, (14) xī, ctum, gĕre (λείχω), lécher, sucer : Pl. Cas. 458 ; Catul. 98, 5 ; Vulg. Luc. 16, 21 ; Plin. 35, 177.
Nihil plus recipiantAn pro Ligonibus ? qua voce instrumenta quævis operaria signiflcare voluerint.(operarii) seu petant publice vel occulte, nec de Lingonibus, nec de vino, nec de alio avantagio, etc.
lingō —, —, ere,
- to lick: crepidas carbatinas, Ct.