linter
linter, a trough, vat, tub
linter, tris (nom. lintris, Sid. Carm. 5, 283), f. (m., Tib. 2, 5, 34) [old form lunter for plunter; root πλύνω, to wash; cf. pluvia; hence]
- Lit., a wash-tub; or in gen., a trough, vat, tray, tub, for wine, Cato R. R. 11, 5; cf. Tib. 1, 5, 23: cavat arbore lintres, Verg. G. 1, 262.—
- II Transf., a boat, skiff, wherry: lintribus materiam in insulam convehere, Cic. Mil. 27, 74; Caes. B. G. 1, 12: novas (sc. lintres), cavare, Liv. 21, 26.—Prov.: loqui e lintre, said of one who sways his body to and fro when speaking, Julius ap. Cic. Brut. 60, 216: reprehendenda et illa frequens et concitata in utramque partem nutatio, quam in Curione patre inrisit et Julius, quaerens, quis in luntre loqueretur, Quint. 11, 3, 129: naviget hinc aliā jam mihi linter aquā, i. e. let me now turn to something else, Ov. F. 2, 864: in liquida nat tibi linter aquā, you have a favorable opportunity, Tib. 1, 7, 37 (1, 5, 76).
linter (lunter, lynter), tris, Genet. Plur. trium, f., I) ein kleines Fahrzeug, Kahn, Nachen, Cic. u.a.: ingens vis navium lintriumque, Liv.: vehi lintribus, Varro LL. – Sprichw., loqui in lintre, von jmd., der beim Sprechen mit dem Körper herüber u. hinüber schaukelt, C. Iulius b. Cic. Brut. 216: in liquida nat tibi linter aqua, du hast jetzt gute Gelegenheit, Tibull. 1, 5, 76: navigat hinc aliā iam mihi linter aquā, ich wende mich zu etwas anderem, v. Beginn eines neuen Buches, Ov. fast. 2, 864. – II) übtr., ein kahnförmiges Geschirr, der Trog, die Mulde, Cato, Verg. u.a. – ➳ a) linter gen. masc., Tibull. 2, 5, 34. Vell. 2, 107, 2. – b) Nomin. lintris, Sidon. carm. 5, 283. – c) Über die Schreibung lunter s. Bücheler im Rhein. Mus. 11, 297 f.
ingreditur partas opulento remige lintres
scapha, lembus, ~er, carina, liburnus
officium lintris corbis subit
modo sagittaria modo ~re ‥ ducatum Apulie ‥ pertransiit
viris nobilibus ad hoc preelectis, quantum †latina [? l. lintrium ] permisit sufficiencia, onerate ‥ Sequanam transcurrebant classicule
salva incontaminati corporis ~re
tu naucleri nostri linter, / tu catella sive spinter
lintĕr (12) (lunter), tris, f. , gén. pl. lintrĭum, barque, esquif, nacelle : Cic. Mil. 74 ; Cæs. G. 1, 12, 2 || vaisseau de bois [à lʼusage des vignerons], auge à fouler le raisin : Cato Agr. 11, 5 ; Tib. 1, 5, 23 ; Virg. G. 1, 262.
➳ forme lunter Cic. Br. 216 ; Quint. 11, 3, 129 || nom. lintris Sid. Carm. 5, 283 || linter, m. , Tib. 2, 5, 34 ; Vell. 2, 107, 2.
- 1. boot, schuitje; ➤ ingens vis navium lintriumque; (metaf.) in, e lintre loqui bij het spreken heen en weer wiebelen; sprw.: navigat hinc aliā iam mihi ~ aquā (Ov.) = ik begin vanaf hier iets nieuws; in liquida nat tibi ~ aqua (Tib.) nu heb je de kans;
- 2. trog, bak.
linter (lunter) tris, f (once m
- , Tb.), πλυντήρ, a trough, vat, tub: cavat arbore lintres, V.—A boat, skiff, wherry: luntribus materiem in insulam convehere: flumen lintribus iunctis transire, Cs.: Naviget hinc aliā iam mihi linter aquā, i. e. let me turn to somebody else, O.: in liquidā nat tibi linter aquā, i. e. you have a favorable opportunity, Tb.
Linter
(1) Originally a sort of “dug-out,” a small flat-bottomed boat used in shallow water. It was rowed by oars and was chiefly used in ferrying people over small rivers, etc. (Livy, xxi. 27; B. G. vii. 60).