linquo
linquo, to go away, leave, quit, forsake, depart from
let us leave nothing untried
- I To leave, quit, forsake, depart from something (cf.: destituo, desero): urbem exsul linquat, Plaut. Most. 3, 1, 69 (600): terram, Cic. Planc. 10, 26: nil intentatum nostri liquere poëtae, Hor. A. P. 285: linquenda tellus, id. C. 2, 14, 21.—Absol., to go away: linquebat comite ancilla una, Juv. 6, 119.—
- B Esp.
- 1 Linqui animo, and simply linqui, to swoon, faint, Suet. Caes. 45: linquor et ancillis excipienda cado, Ov. H. 2, 130; so act.: me liquit animus, Sen. Troad. 623; Ov. M. 8, 363.—
- 2 Linquere lumen, animam, vitam, to die: lumen linque, Plaut. Cist. 3, 12 (642): dulcia linquebant labentis lumina vitae, Lucr. 5, 989; 3, 542: linquebant dulces animas, Verg. A. 3, 140: animam, Ov. M. 13, 522; Quint. Decl. 13, 6: nec Poenum liquere doli, Sil. 5, 38. —
- II To leave, give up, resign, abandon something: linquamus haec, Cic. de Or. 3, 10, 38: linquamus naturam, artesque videamus, id. ib. 3, 46, 180: linque severa, Hor. C. 3, 8, 28: spem, Val. Fl. 1, 631: inrita ventosae linquens promissa procellae, Cat. 64, 59.—
- III To leave in any place or condition: erum in opsidione linquet, Plaut. As. 2, 2, 14 (270): lupos apud oves, id. Ps. 1, 2, 8 (139). —
- IV To leave behind: linquere vacuos cultoribus agros, Luc. 9, 162: sui monumentum insigne pericli, Val. Fl. 5, 231: pharetram hospitio, id. 1, 661.—
- V Impers. pass.: linquitur, it is left, it remains.— With ut and subj.: linquitur, ut totis animalibus adsimulentur. Lucr. 2, 914: et vix cernere linquitur undas, Silv. 4, 628.
- 1. verlaten [urbem; patriae fines; lumen sterven];
- 2. (achter)laten; (m. dubb. acc.) in een bepaalde toestand laten [alqm vivum; alqd intentatum]; nalaten [prolem];
- 3. in de steek laten; ➤ (animo) linqui flauwvallen; (ook actief) animus linquit alqm iem. raakt buiten bewustzijn; linquentem animum revocare weer bijkomen, moed vatten;
- 4. laten varen, terzijde laten [severa; naturam];
- 5. (poët.) overlaten, overleveren [socios ignotae terrae; promissa procellis niet nakomen];
- 6. (Lucr.) onpers. linquitur (m. ut) er rest nog; ➤ linquitur ut totis animalibus assimulentur.
- LIC-, to go away, leave, quit, forsake, depart from: Linquebat comite ancillā, Iu.: terrani: Nil intentatum nostri liquere poetae, H.: nil inausum, i. e. try everything, V.: trepidantem liquerunt nervi, strength forsook him, O.: Linquor et cado, swoon away, O.: Linquebant dulcīs animas, died, V.: Socios, abandon, V.: promissa procellae, i. e. not to keep, Ct.: alquem Seminecem, V.—Fig., to leave, give up, resign, abandon, relinquish: haec: Linque severa, H.
-
…, Dic ait O virgo, quid volt concursus ad amnem Quidve petunt animae, vel quo discrimine ripas hae linquunt, illae remis vada livida verrunt Olli sic breviter fata est longaeva sacerdos Anchisa generate, deum certissima proles ,…
Vergil, Aeneid
-
…vidit, quis Venerem auspicatiorem Iam ver egelidos refert tepores, iam caeli furor aequinoctialis iucundis Zephyri silescit auris. linquantur Phrygii, Catulle, campi Nicaeaeque ager uber aestuosae ad claras Asiae volemus urbes. iam mens praetrepidans avet vagari…
Catullus, Carmina
-
…Stygis et regna invia vivis aspicies. Dixit, pressoque obmutuit ore. Aeneas maesto defixus lumina voltu ingreditur, linquens antrum, caecosque volutat eventus animo secum. Cui fidus Achates it comes, et paribus curis vestigia figit .…
Vergil, Aeneid
-
…iudex non esset, et in eo consilio, cum causam non audisset et potestas esset ampliandi, dixisse sibi liquere ; cum de incognita re iudicare voluisset, maluisse condemnare quam absolvere ; cum, si uno minus damnarent ,…
Cicero, Pro Caecina
-
…Claudii invidiam Gracchi caritas deprecabatur. Non. M Qui numero optumatum et principum optulit is vocibus et gravitatis suae liquit illum tristem et plenum dignitatis sonum. Non. M ut, quem ad modum scribit ille, cotidiano in…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…. Nondum enim ulcerato serpentis morsu Philocteta quae causa in rerum natura continebatur, fore ut is in insula Lemno linqueretur post autem causa fuit propior et cum exitu iunctior. Ratio igitur eventus aperit causam. Sed ex aeternitate vera…
M. Tullius Cicero, De Fato
-
…fata queamus scire ratosne habeant an vanos pectoris orsus. namque omnes memori portentum mente retentant, qui non funestis liquerunt lumina fatis. argolicis primum ut vestita est classibus Aulis, quae Priamo cladem et Troiae pestemque ferebant, nos…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…columen flammato ardore volabat, praecipitis caeli partis obitusque petessens aut cum terribili perculsus fulmine civis luce serenanti vitalia lumina liquit aut cum se gravido tremefecit corpore tellus iam vero variae nocturno tempore visae terribiles formae bellum motusque monebant, multaque…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…semine natos uberibus gravidis vitali rore rigabat ; quae tum cum pueris flammato fulminis ictu concidit atque avolsa pedum vestigia liquit. tum quis non artis scripta ac monumenta volutans voces tristificas chartis promebat Etruscis omnes civili generosa stirpe profectam vitare…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…iudicando superiora iudicia secuti sunt sua sponte, non Staieni fraude, constantiam comprobo, eorum vero qui sibi non liquere dixerunt sapientiam laudo, qui absolvere eum quem nocentissimum cognorant et quem ipsi bis iam antea condemnarant nullo modo poterant…
Cicero, pro Cluentio